Als geboren en getogen Betuwenaar werd ik al snel aangetrokken door de schoonheid van het landschap. In mijn jeugd zag ik de uiterlijke schoonheid niet, dat hoorde er gewoon bij. Gras was gras en een boom was om in te klimmen. Het was vooral de enorme speeltuin waar ik mezelf na schooltijd kon vermaken. Struinen door de zompige klei, eendeneieren zoeken, vissen, zwemmen in de Kil bij Ophemert. Het kon niet op en het zou altijd zo blijven… Later, tijdens en na mijn opleiding aan de Academie voor Beeldende Vorming kwam de waardering voor de schoonheid van het landschap.
Hoge luchten en een lage horizon kenmerken het rivierlandschap. Die hoge luchten leg ik met liefde vast.
Het landschap veranderd met rasse schreden. De laatste restjes van het keuterboerenlandschap leg ik nog vast.